Archive for the ‘ANTYWITAMINY’ Category

Nadmiar witamin

Wreszcie nadmiar witamin może spowodować swoiste uszkodzenie, jak, np. uszkodzenie wątroby wskutek podawania nadmiaru amidu kwasu nikotynowego. W tym wypadku dla prawidłowego spalania tej witaminy potrzebne są duże ilości grup metylowych, wskutek czego może dojść do ich niedoboru i następowego uszkodzenia wątroby. Powyższe dane wskazują, jak złożone są zjawiska związane z dostarczaniem witamin: zarówno niedobór, jak i nadmiar lub niewłaściwy wzajemny stosunek mogą spowodować zaburzenia ustroju.

Mechanizmy działania antywitamin

Mechanizmy działania antywitamin są różne. W jednych przypadkach mechanizm działania antywitaminy polega na łączeniu się antywitaminy w miejsce witaminy w koenzymie. W innych istnieje współzawodnictwo chemiczne pomiędzy koenzymem a anty- witaminą o swoiste białko, nadające dopiero koenzymowi swoistą czynność. W tym ostatnim wypadku witamina i antywitamina mają identyczne ugrupowania chwytne w białku, stąd zajęcie miejsca witaminy przez inną substancję uniemożliwia działanie witaminy. W niektórych przypadkach antywitamina może też działać toksycznie. Typowym przykładem jest hydrazyd kwasu izonikotynowego, będący antywitaminą kwasu nikotynowego. Wskutek rozpadu kwasu izonikotynowego powstaje w tkankach toksyczny amoniak.

Wreszcie może najbardziej zaskakującym faktem było stwierdzenie, że niekiedy sama witamina działa jako antywitamina. Najbardziej typową jest hiperwitaminoza D, powodująca odwapnienie kości na skutek nadmiernej resorpcji wapnia. Czasami znów nadmiar jednej witaminy może działać jako antywitamina drugiej. Na przykład podanie nadmiaru witaminy K3 powoduje zahamowanie syntezy kwasu nikotynowego na skutek współzawodnictwa chemicznego o wspólny enzym utleniający witaminą K i kwas 3-oksy-antranilowy, będący produktem pośrednim syntezy kwasu nikotynowego z tryptofanu. Stąd w przypadku podania nadmiaru witaminy K3 występuje pelagra.

ANTYWITAMINY

Punktem wyjścia dla wyodrębnienia antywitamin było stwierdzenie Woodsa z 1940 r., że kwas para-aminobenzoesowy znosi działanie bakteriobójcze sulfonamidów. W związku z tym Fildes wysunął hipotezę, że zahamowanie wzrostu bakterii przez sulfonamidy występuje z powodu podobieństwa strukturalnego z kwasem para-aminobenzoesowym. Na skutek tego podobieństwa zamiast niezbędnej witaminy ulega włączeniu do komórki nieużyteczna substancja i wskutek tego bakterie giną.

Ogólnie przyjmuje się, że antywitaminy są to substancje, które w jakiś sposób przeciwstawiają się biologicznemu działaniu witamin. Stąd do prawdziwych antywitamin nie zaliczamy substancji rozkładających witaminy (np. tiaminazy rozkładające tiaminę) ani blokujących witaminy (np. awidyny tworzącej trwały i nieczynny kompleks biotyno-awidynowy).